Wat een jaar en wat een weekend dat net achter de rug is…

Wat een jaar en wat een weekend dat net achter de rug is…

Velen zeggen me dat het straf is, NOG maar een jaar geleden neergestoken en nu al terug op niveau presteren.

En ik begrijp het wel, het lijkt niet lang.  Maar ik kan jullie vertellen dat de revalidatie voor mij toch lang duurde soms en dat het naar mijn gevoel allemaal wat (te) traag op gang kwam.

Want iedereen ziet nu het resultaat en de feestvreugde. Maar de momenten dat mijn lichaam niet als ‘het mijne’ aanvoelde en signalen gaf om af te remmen, waren ook talrijk. 

Die momenten van frustratie en onzekerheid zien maar een paar personen dicht bij mij. Maar ik mag mij gelukkig prijzen dat ik omringd word door zoveel energie en positiviteit, zodat ik telkens weer de moed en de kracht vond om door te gaan.

De wedstrijd in Lissabon begin mei had me een beetje gerust gesteld en me wat extra vertrouwen gegeven in aanloop naar de Full Challenge Venice. 

Maar het was ondertussen wel al bijna 2 jaar geleden dat ik mijn laatste volledige triatlon had afgewerkt. Ik werd dus wel geplaagd door de nodige zenuwen de dagen vooraf…

Een magische start in hartje Venetie werd gevolgd door mijn traagste zwemtijd ooit! 1u06! Ik moet mijn zwemniveau echter niet in twijfel trekken, want alle tijden waren vreselijk traag, om onverklaarbare reden voor mij…

Eenmaal ik op mijn fietske sprong, kon ik beginnen aan de jacht op de koploper. Na 50 kilometer was het zover en reed ik vooraan, waarna ik het gat op de concurrentie alleen maar groter heb gemaakt. Ik voelde me goed en vermoed dat de Spaanse bergen me toch wat sterker hebben gemaakt op de fiets. 

Ik kon beginnen aan de marathon met een voorsprong van maar liefst 20 minuten! Dat lijkt heel comfortabel, maar ergens geeft dat ook stress. Want als je het nu nog verknoeit, is dat wel heel lullig…. 

Ik heb dus toch maar mijn tijden gelopen, enkel de laatste ronde van 9,5km heb ik wat gas terug genomen, omdat ik toen wel min of meer zegezeker was.

Ik had ook tijd om die laatste kilometers het afgelopen jaar te overlopen en me te realiseren dat ik er weer sta. 

Het was niet mijn allerbeste wedstrijd, maar wel zeker een goed niveau op de 3 disciplines. 

Het geeft me zin om verder te streven naar mijn allerbeste niveau en dat is ook wat ik de komende maanden ga doen!

Ten slotte een grote dankjewel aan Bart Decru, die me al sinds mijn beginjaren begeleidt en ondertussen de nodige watertjes met mij heeft doorzwommen (letterlijk, maar vooral figuurlijk…). 

We zijn bezig met het (her)bekijken van mijn kalender. Als hier meer duidelijkheid over is, houd ik jullie daar zeker van op de hoogte!   

Zonnige groet, 

Sofie

Related Post
Gastenboek
  • Joeri Abelshausen 17 juni 2017 Reply

    Prachtig om te lezen topper!

  • Jo Cinjaere 17 juni 2017 Reply

    Schitterende strijd om er terug te staan daar waar je hoort, ook al was het niet altijd evident maar je hebt het toch wel gedaan, diepe buiging en tonnen respect, héél mooi verhaal, en we blijven zéér trouw op post om de rest van uw verhaal te beleven Sofie !

  • Noël Dexters. 17 juni 2017 Reply

    Proficiat met dit schitterende resultaat , De mensen rondom je zijn inderdaad zeer belangrijk , maar door de open persoon die jij bent wil iedereen dat graag doen , ik heb je maar een week bij Vuelta Touristika mee gemaakt en toen heb ik vaak gedacht , ze heeft zo veel meegemaakt en het enige wat je steeds doet is een ander steun en tips geven om te helpen , Daar wil ik u zeker ook voor proficiat wensen . TANKS.

  • Donald Zeebroek (ex wielrenner) 17 juni 2017 Reply

    Proficiat Sofie en ik heb een sterk vermoeden dat ik besef wat je hebt moeten doorstaan om nu weer te staan waar je verdiend te staan in de triatlon wereld.Het ga je goed en ben tevens overtuigd dat je de juiste mensen en familie rond je hebt om die prestatie opnieuw te herhalen in een nabije toekomst.Je bent een verdomd sterke vrouw en top sporter met een karakter om U tegen te zeggen.Ik weet ook dat er voorafgaand momenten gewest zullen zijn dat je de moed en geloof in je kunnen effen kwijt was,maar met de nodige ondersteuning ben je er geraakt,die mensen die bij en naast je stonden hebben het waarschijnlijk niet altijd gemakkelijk gehad in die momenten……..maar ze waren en zijn er nog steeds voor jou Sofie ! Ze verdienen jou liefde en /of erkenning ten zeerste.

  • Liesbeth Vangenechten 17 juni 2017 Reply

    A girl has got to do what a girl has got to do!! Blijven gaan en nog veel succes voor de toekomst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.